H σχέση ανάμεσα στην παχυσαρκία και τη γυναικεία υπογονιμότητα είναι γνωστή και έχει περιγραφεί εδώ και πολλά χρόνια. Το 1952 οι Rogers and Mitchell ανακοίνωσαν ότι το 43% των γυναικών που εμφανίζουν στειρότητα, διαταραχές του καταμήνιου κύκλου και υποτροπιάζουσες αποβολές, είναι υπέρβαρες ή παχύσαρκες. Οι αρνητικές μάλιστα επιπτώσεις της παχυσαρκίας στην αναπαραγωγική ικανότητα των γυναικών είναι πιό σοβαρές όταν η παχυσαρκία χρονολογείται από την παιδική ή την πρώιμη εφηβική ηλικία (Lake et al., 1997).

Ο παθοφυσιολογικός μηχανισμός μέσω του οποίου η παχυσαρκία επηρεάζει την γυναικεία γονιμότητα δεν είναι ξεκάθαρος. Σημαντικό ρόλο φαίνεται ότι παίζουν οι λιποκίνες, δηλαδή ορμόνες που απελευθερώνονται από το λιπώδη ιστό, όπως η λεπτίνη, η αντιπονεκτίνη και η ρεζιστίνη. Οι ορμόνες αυτές επηρεάζουν τη λειτουργία των ωοθηκών, του ενδομητρίου καθώς και τη σύνθεση και απελευθέρωση των γοναδοτροπινών, δηλαδή των ορμονών που ρυθμίζουν τον καταμήνιο κύκλο. Πρόσφατα μάλιστα ανακαλύφθηκε ότι οι λιποκίνες μπορεί επίσης να επηρεάσουν την κύηση και την ανάπτυξη του εμβρύου.

Σύμφωνα με μια Σουηδική μελέτη του Πανεπιστημίου Linkoping που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Obstetrics & Gynecology, η παχυσαρκία στην εγκυμοσύνη αυξάνει την πιθανότητα επιπλοκών και ειδικά στα πρώτα στάδια της κύησης. Στα πλαίσια αυτής της μελέτης οι ερευνητές έθεσαν υπό ιατρική παρακολούθηση περισσότερες από 16.000 παχύσαρκες γυναίκες με Δείκτη Μάζας Σώματος 35 ή περισσότερο. Όπως διαπιστώθηκε, οι εν λόγω γυναίκες είχαν τετραπλάσια ή και πενταπλάσια πιθανότητα να εκδηλώσουν προεκλαμψία σε σχέση με τις γυναίκες φυσιολογικού βάρους. >>

 

Γραμμή επικοινωνίας: 210 748 4185

Οι ίδιοι ερευνητές  επισήμαναν ότι η περιγεννητική θνητότητα είναι δύο ώς τρέις φορές μεγαλύτερη στα βρέφη που γεννιούνται από παχύσαρκες μητέρες. Στον ακόλουθο πίνακα συνοψίζονται οι αρνητικές επιπτώσεις της παχυσαρκίας στην γυναικεία αναπαραγωγική ικανότητα. 

Επιπτώσεις της παχυσαρκίας στην αναπαραγωγική ικανότητα των γυναικών.

Πρόωρη εμμηναρχή. Διαταραχές εμμήνου κύκλου, ολιγοαμμηνόρροια. Ανωορρηξία. Αυξημένος κίνδυνος αποβολών. Μειωμένη πιθανότητα επιτυχίας σε υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Κύηση με νοσηρότητα και ψηλό κίνδυνο. Μικρότερη επιβίωση βρέφους σε πρόωρο τοκετό. Αυξημένη πιθανότητα αρρενογενετικών φαινομένων. Κλινικές εκδηλώσεις συνδρόμου πολυκυστικών ωοθηκών. Human Reproduction Update, Vol.9, No.4 pp. 359-372, 2003

Η απώλεια βάρους φαίνεται ότι έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Βελτίωση της γονιμότητας, ομαλοποίηση του καταμμήνιου κύκλου, βετίωση της καμπύλης σακχάρου – ινσουλίνης και αύξηση της πιθανότητας επιτυχίας στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Για τους παραπάνω λόγους οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι όταν αντιμετωπίζονται προβλήματα γονιμότητας σε γυναίκες που πάσχουν από παχυσαρκία ή σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, η απώλεια βάρους είναι απαραίτητη και πρέπει να θεωρείται ως θεραπεία πρώτης γραμμής.  

  Δείτε επίσης τις επιπτώσεις της παχυσαρκίας στη γονιμότητα των Ανδρών

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Mitchell M, Armstrong DT, Robker RL, Norman RJ. Adipokines: implications for female fertility and obesity: Reproduction. 2005 Nov;130(5):583-97.

Raichel L, Sheiner E. Maternal obesity as a risk factor for complications in pregnancy, labor and pregnancy outcomes: Harefuah. 2005 Feb;144(2):107-11, 150.

Norman RJ, Noakes M, Wu R, Davies MJ, Moran L, Wang JX. Improving reproductive performance in overweight/obese women with effective weight management: Hum Reprod Update. 2004 May-Jun;10(3):267-80.

Al-Azemi M, Omu FE, Omu AE. The effect of obesity on the outcome of infertility management in women with polycystic ovary syndrome: Arch Gynecol Obstet. 2004 Dec;270(4):205-10. Epub 2003 Aug 29.